Maand: februari 2016

Schaduwverdriet

Volgens de gespecialiseerde literatuur: verdriet dat niet als dusdanig wordt erkend door de samenleving, waardoor het noodgedwongen in de schaduw moet blijven.

In mijn geval: verdriet om een verlies dat niet het mijne is, maar dicht genoeg tegen mijn leven aanschurkt om me uit evenwicht te brengen.

Een meisje uit mijn lagere klas pleegt zelfmoord, een moeder en een echtgenote, net zoals ik. Ik durf me niet in te beelden hoe inktzwart de afgrond was die haar naar beneden trok. Haar vastberadenheid om er niet meer te zijn was zo groot dat een leger van hulpverleners en mensen die haar liefhadden er haar niet hebben van kunnen weerhouden.

In diezelfde week: de broer van een vriendin verongelukt. 32 jaar was hij. Op de terugweg van zijn werk. Verpletterend en onomkeerbaar, in enkele seconden tijd is haar leven zoals het was onherroepelijk voorbij. Hij ligt koud en alleen in het funerarium, dat kan ze niet verdragen, ze wil bij haar broer gaan liggen om hem gezelschap te houden.

Het lijkt bijna pervers om verdrietig te zijn, want ik heb toch niemand verloren. Huilen op de begrafenis van iemand die ik niet persoonlijk kende, voelt beschamend, alsof ik aandacht wil trekken, een spektakel wil maken van mezelf. Kijk mij hier eens triestig wezen.

Ik zie haar – nu enig kind – weg stappen achter de traag rijdende witte lijkwagen, belachelijk veel te groot voor dat kleine potje achterin.

Mijn hart jeukt ongemakkelijk, ik kan er niet aan om het weg te krabben.
Ik heb het koud.

Advertenties