Muziek

Schaduwverdriet

Volgens de gespecialiseerde literatuur: verdriet dat niet als dusdanig wordt erkend door de samenleving, waardoor het noodgedwongen in de schaduw moet blijven.

In mijn geval: verdriet om een verlies dat niet het mijne is, maar dicht genoeg tegen mijn leven aanschurkt om me uit evenwicht te brengen.

Een meisje uit mijn lagere klas pleegt zelfmoord, een moeder en een echtgenote, net zoals ik. Ik durf me niet in te beelden hoe inktzwart de afgrond was die haar naar beneden trok. Haar vastberadenheid om er niet meer te zijn was zo groot dat een leger van hulpverleners en mensen die haar liefhadden er haar niet hebben van kunnen weerhouden.

In diezelfde week: de broer van een vriendin verongelukt. 32 jaar was hij. Op de terugweg van zijn werk. Verpletterend en onomkeerbaar, in enkele seconden tijd is haar leven zoals het was onherroepelijk voorbij. Hij ligt koud en alleen in het funerarium, dat kan ze niet verdragen, ze wil bij haar broer gaan liggen om hem gezelschap te houden.

Het lijkt bijna pervers om verdrietig te zijn, want ik heb toch niemand verloren. Huilen op de begrafenis van iemand die ik niet persoonlijk kende, voelt beschamend, alsof ik aandacht wil trekken, een spektakel wil maken van mezelf. Kijk mij hier eens triestig wezen.

Ik zie haar – nu enig kind – weg stappen achter de traag rijdende witte lijkwagen, belachelijk veel te groot voor dat kleine potje achterin.

Mijn hart jeukt ongemakkelijk, ik kan er niet aan om het weg te krabben.
Ik heb het koud.

Advertenties

The Great Gatsby

Ik had het boek gelezen en graag gelezen en dan is de verfilming bekijken altijd een beetje een risico. Maar toen Baz Lurhmanns Romeo+Juliet uitkwam in 1996, ik was toen 18, was ik verbluft door zijn stijl en het feit dat zijn moderne adaptatie gewoon de oud-Engelse tekst hanteerde.

En dan die muziek. Die ging recht naar mijn jonge en romantische meisjeshart. Ik kon zwelgen in die opzwepende versie van dat toch al fantastische nummer van Prince, dat de tragiek van het liefdesverhaal perfect weergaf.

 

Ik hou wel van een beetje pathetiek in mijn films en muziek. Hoe praktisch en realistisch en ‘down-to-earth’ ik ook mag zijn in het dagelijkse leven, wanneer ik een boek lees of een film bekijk of naar muziek luister, mag het allemaal wel wat grootser. Een vorm van escapisme, zonder mij daarin te verliezen: ik weet perfect wat ‘echt’ is en wat fictie. Maar daarom geniet ik niet minder van wat iemand heeft gecreëerd, ik bewonder hoe sommige mensen, schrijvers, regisseurs, acteurs, muzikanten een wereld kunnen oproepen die precies lijkt weer te geven hoe ik me voel, wat ik mooi vind, waar ik door ontroerd raak.

En Luhrman deed het ook met Moulin Rouge: terug een onmogelijke liefde, terug die theatrale muziek, een universum dat ‘larger than life’ lijkt, maar het natuurlijk helemaal niet is of was.

 

The Great Gatsby dan… De film is ontegensprekelijk van de hand van Luhrmann, maar in de eerste helft is het allemaal een beetje te veel van het goede. De scènes volgen elkaar in zo’n razendsnel tempo op dat ik op mijn honger bleef zitten. Het bleef lange tijd onduidelijk waar de film naartoe wilde. Niet zijn beste film dus, maar de man weet wel welke muziek hij moet kiezen. De zelfverzekerde bombast van Kanye West, de verleidelijke Lana Del Rey en de verstilde melancholie van The XX.

 

Ik behoud voorlopig nog mijn geloof in Baz Luhrmann, al was het maar om zijn wijze raad:

Kaada

De muziek van de Noorse singer-songwriter Kaada is heel filmisch. Dit stuk komt van zijn derde album Music for Moviebikers.

Hij vormt met de immer veelzijdige Mike Patton ook de ‘Kaada/Patton band’. Hun artwork ziet er prachtig uit:

Coeur de pirate

Pseudoniem van Béatrice Martin, een meisje van 22 uit Quebec, dat haar muziekcarrière begon in het hardcore punkmilieu (een beetje zoals Feist). Fascinerend contrast tussen de stoere tatoeages en haar frêle engelenstem.

On ne vit pas au large, mais bien pris en charge
De distance, nous, amants séparés
Par des docks hantés aux barques amarrées
Qui nous tiennent au bord des sentiments

Mais j’arrive et que celles qui t’attendent
Ne t’attendent plus jamais
Ou se fassent un sang d’encre
Pour ce diamant que j’ai
Si je dois moi-même tendre
La carte d’une dévouée
Personne n’a l’emprise que tu as sur moi,
Sur mon souffle qui reste saccadé
Des courses contre le vent
Qui ne comptent plus maintenant
Qu’on s’est dit qu’on s’appartenait

Mais j’arrive et que celles qui t’attendent
Ne t’attendent plus jamais
Ou se fassent un sang d’encre
Pour ce diamant que j’ai
Si je dois moi-même tendre
La carte d’une dévouée

Fink

Melancholische muziek van Fink, artiestennaam van Fin Greenall (UK). Om naar te luisteren terwijl buiten de regen uit de lucht valt…

And the things that keep us apart keep me alive and
The things that keep me alive keep me alone